Τετάρτη, 19 Ιουνίου 2013

ΑΝΘΡΩΠΟΙ

             Πόσο μικροί είμαστε παιδιά ,
όσο κι αν κάποτε φαινόμαστε μεγάλοι,
              από τα πόδια ως το κεφάλι ,
μυαλό , κορμίν , αισθήματα , καρδία .

Με τόση δα χαρά αναγαλλιάζουμε ,
με τόση δα ελπίδα φτερουγάμε ,
λατρεύουμε τον κόσμο για το τίποτα
και για το τίποτα μισάμε .

Τώρα σχεδιάζουμε την πιο σκληρήν εκδίκηση
και λέμε τι θα κάνουμε και λέμε
και να την άλλη τη στιγμή αγνώριστοι
κλαίει ένα παιδάκι στην γωνιά και κλαίμε .

Σωρούς όνειρα πλάθουμε ατέλειωτους ,
να ρίξουμε τα αστέρια στην ποδιά μας ,
μ αν τύχη και τα βρούμε ξάφνου ανάποδα
δε μας πειράζει να καθίσουμε στ αυγά μας .

στ αυγά μας κι όμως έτοιμοι οι λεβέντηδες .
μια τόση προοπτικούλα να προβάλει
κι αρχίζουν να φουντώνουν πάλι τα όνειρα
και νάτο σηκώνεται τ ανθρώπινο κεφάλι .

Πόσο μικροί είμαστε παιδιά ,

Όσο κι αν κάποτε φαινόμαστε μεγάλοι .


Κώστας Μόντης

1 σχόλιο: