Μια μειονότητα ανθρώπων στον πλανήτη έχει ως στόχο ζωής την εξουσία. Αυτό καταλήγει να αποτελεί μια βαριά ψυχική διαταραχή, καθώς οι άνθρωποι αυτοί χάνουν κάθε ηθική αναστολή και γίνονται ικανοί για τα πάντα. Όσα για εμάς τους κοινούς ανθρώπους θεωρούνται αρρωστημένα, για εκείνους αποτελούν καθημερινότητα, ενώ οι απλοί πολίτες μετατρέπονται σε παράπλευρες απώλειες.
Αυτοί οι άνθρωποι κατέχουν θέσεις ισχύος σε ολόκληρο τον πλανήτη και διαχειρίζονται τα ζητήματα με απώτερο σκοπό να μη χάσουν τη δύναμη και τον έλεγχο που διαθέτουν· κατέχουν, δηλαδή, το ανήθικο πλεονέκτημα.
Μπορούν, άραγε, τα προβλήματα του πλανήτη να λυθούν από ανθρώπους που λειτουργούν υπό τέτοια ψυχική κατάσταση; Πώς θα απαλλαγεί ο κόσμος από αυτή τη μάστιγα;
Οι άνθρωποι δεν είναι ίσοι ως προς τις πνευματικές, σωματικές, καλλιτεχνικές ή χειρωνακτικές τους ικανότητες. Όλοι όμως είναι σημαντικοί και όλοι έχουν έναν ρόλο να επιτελέσουν. Οι εργασίες και οι ευθύνες πρέπει να είναι συλλογικές και ο έλεγχος συνεχής, καθώς πολλοί εγκέφαλοι μαζί είναι σαφώς πιο αποδοτικοί από έναν.
Κανένας άνθρωπος δεν πρέπει να ασκεί απόλυτη εξουσία πάνω σε άλλους. Άλλωστε, το χρήμα και η ισχύς είναι οι μοχλοί που χαλαρώνουν τα ήθη.
