Κυριακή, 27 Φεβρουαρίου 2011

Ύμνος στο θεό (Μπέρτολτ Μπρεχτ)

Βαθιά στις σκοτεινές κοιλάδες πεθαίνουνε οι πεινασμένοι.
Αλλά εσύ τους δείχνεις το ψωμί, και τους αφήνεις να πεθαίνουν.
Εσύ έχεις θρονιαστεί αιώνιος κι αόρατος
κι αστράφτεις ανελέητος πάνω απ’ το αιώνιο Σχέδιό σου.
Άφησες να πεθάνουνε οι νέοι κι οι χαροκόποι
μα αυτούς που θελαν να πεθάνουν, δεν τους άφησες…
Πολλοί από κείνους που τώρα έχουν σαπίσει
πιστεύανε σε σένα, και πεθάναν γεμάτοι εμπιστοσύνη.

Άφησες τους φτωχούς φτωχοί να μείνουνε χρόνια και χρόνια
γιατί ήτανε οι πόθοι τους πιο όμορφοι απ’ τον Παράδεισό σου.
Πεθάνανε, αλίμονο, πριν δουν το φως σου
πεθάνανε μακάριοι, όμως – και σαπίσαν παρευθύς.
Λένε πολλοί πως δεν υπάρχεις και τόσο το καλύτερο.

Μα πως μπορεί να μην υπάρχει αυτό που μπορεί έτσι να ξεγελά;
Αφού τόσοι και τόσοι ζούνε από σένα και δεν μπορούν χωρίς
εσένα να πεθάνουν – πες μου, τι σημασία έχει – τ’ ότι δεν υπάρχεις;

Μετάφραση: Μάριος Πλωρίτης

3 σχόλια:

  1. είναι συγκινητικό το ότι υπήρξε αυτό το μυαλό. Ο μεγάλος Μπέρτολτ Μπρεχτ! χρειάστηκε να δω την καταπληκτική παράσταση Περί έρωτος και άλλων τινών της νέας σκηνής του ΘΟΚ το 1996 (νομίζω) για να μυηθώ στο έργο του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αυτή η παράσταση ήταν σχολείο και για τους δυο μας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. έχει πολλούς που πήγαν 2 φορές άραγε;

    ΑπάντησηΔιαγραφή