Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2012

Francois Villon


Στίχοι: Francois Villon
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Χριστόπουλος


Μα πού να`ναι κι εκείνοι οι άγιοι απόστολοι
Ντυμένοι με στιχάρια κι ιερά,
Ζωσμένοι πετραχήλια, που οι διαόλοι
Τους τρέμανε, οι φτωχοί, γιατί γερά
Τους πιάναν απ`το σβέρκο σα γατιά;

Κι ο αφέντης σαν το δούλο του πεθαίνει
μ`όμοια τους τρώει ο Χάρος λαιμαργία
Πρόσκαιρα είν`όλα,τίποτα δε μένει.

Κι οι αυτοκράτορες πού`ναι, οπού την Πόλη
Κρατούσαν με τα χέρια τα χρυσά,
Και της Γαλλίας πού να βρίσκεται όλη
Των βασιλιάδων η εκλεχτή γενιά,
Που χτίσανε στο Θεόν ευλαβικά
Ναούς και μοναστήρια; Δοξασμένοι
Κι αν ζήσαν στον καιρό τους,πάνε πιά.
Πρόσκαιρα είν`όλα, τίποτα δε μένει.

Πού`ναι οι σοφοί, οι Δελφίνοι απ`την Γκρενόμπλη
Κι από τη Βιέννη, πού είν`η αρχοντιά;
Κι απ`την Ντιζόν, Σαλέν κι από την Ντόλη
Οι αφέντες τα πρωτότοκα παιδιά;
Χωρίς ακολουθία πια καμιά
- Κήρυκες, μουσικούς - πού είν`οι καημένοι;
Έφαγαν, ήπιαν, γλέντησαν γερά;
Πρόσκαιρα είν`όλα, τίποτα δε μένει.

Πρίγκιπα, κι όσους ζούνε τώρα δα
Ο θάνατος παρόμοια τους προσμένει,
Μπούρικα και χτικιάρικα κορμιά.
Πρόσκαιρα είν`όλα, τίποτα δε μένει.

(μετάφραση: Σπύρος Σκιαδαρέσης)







Η μπαλάντα του ποιητικού διαγωνισμού του Μπλουά (1458)

Πλάι στη βρύση πεθαίνω διψασμένος
Καίω σα φωτιά και τρεμοτουρτουρώ
Στον τόπο μου ενώ ζω, είμαι τέλεια ξένος
Κοντά στη στιά τα δόντια κουρταλώ.
Σα σκούλικας γυμνός στολή φορώ
Γελώντας κλαίω χωρίς ελπίδα πια
Κουράγιο παίρνω απ`την απελπισιά
Χαίρουμαι, κι όμως δεν έχω χαρές
Θεριό είμαι δίχως δύναμη καμιά
Καλόδεχτος, διωγμένος με κλοτσιές.

Στ`αβέβαιο πάντα βρίσκω τ`ορισμένως
Το ξάστερο το βλέπω σκοτεινό
Διστάζω για ό,τι πλέρια είμαι πεισμένος
Για κάθε ξαφνικό φιλοσοφώ
Κερδίζω και χαμένος θε να βγω
Όταν χαράζει, λέω: “Καλή νύχτιά !”
Ξαπλώνω, λέω: “Θα φάω καμιά βροντιά !”
Είμαι πλούσιος κι όλο έχω αδεκαριές
Μαγκούφης, καρτερώ κληρονομιά
Καλόδεχτος, διωγμένος με κλοτσιές.

Έγνοιες δεν έχω, κι είμαι ιδεασμένος
Πλούτια να βρω, μα δεν τα επιθυμώ
Απ`όσους με παινάνε προσβαλμένος
Και κοροϊδεύω ό,τι είναι σοβαρό.

Φίλο έχω όποιον με πείσει πως γλυκό
Κελάηδημα είν`της κάργιας η σκουξιά
Για όποιον με βλάφτει λέω πως μ`αγαπά
Το ίδιο μου είναι κι οι αλήθειες κι οι ψευτιές

Τα ξέρω όλα, δε νιώθω τόσο δα
Καλόδεχτος, διωγμένος με κλοτσιές.

Πρίγκιπά μου μακρόθυμε, καμιά
Γνώση δεν έχω και μυαλό σταλιά,
Μα υπακούω στους νόμους.Τι άλλο θες;
Πώς; Τους μιστούς να πάρω, είπες, ξανά
Καλόδεχτος, διωγμένος με κλοτσιές;

(μετάφραση: Σπύρος Σκιαδαρέσης)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου